mitr - My friend

வேறு ஏதோ தேடத்துவங்கி எதேச்சையாக யூ-டியுப்பில் கண்டடைந்த திரைப்படம் mitr - My friend.

மாப்பிள்ளை வீட்டினர் முன் அமர்ந்து கீர்த்தனம் பாடி, NRI -ஐ திருமணம் செய்து கொண்டு அமெரிக்கா செல்லும் நாயகியுடன் படம் தொடங்குகிறது. அந்நிய மண்ணில் ஆரம்பிக்கும் நிறைவான மணவாழ்க்கை. தாய்மை அடைந்து குழந்தையும் பிறக்க, கணவன், மனைவி, மகள் என்று வாழ்கிற மகிழ்ச்சியான குடும்பம் என ஆர்ப்பாட்டங்கள் இல்லாத அமைதியான சிற்றோடையாக நகர்கிறது திரைக்கதை.

Ayla - My korean daughter

என் தாத்தாவிற்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு. அவருக்குப் பிடித்தமான உணவை யாராவது மறுத்தால் அடம் செய்து ருசிக்க வைக்கிற பிடிவாதமுண்டு அவரிடம். பேரன் பேத்திகள் ஏதாவது உணவு வேண்டாம் என்றால் கெஞ்சி, கொஞ்சி, பக்கத்திலேயே அமர்ந்து ஊட்டி விட்டு தான் ஓய்வார். 'இதை.... இதை மட்டும் சாப்பிட்டு பாரு....' என்று கெஞ்சுபவரின் பாசப்பிடியில் இருந்து வெளிவர முடியாமல் அவர் கொடுப்பதை வாங்கி ருசித்து, அவர் சிலாகிக்கும் அழகிலேயே நமக்கும் அது ருசியான உணவாக மாறிப் போகும். அவர் இல்லாமலாகி இருபது வருடங்கள் கடந்து இருந்தாலும் அந்த அன்பு மட்டுமே இப்போதும் அவரை எல்லா நினைவுகளிலும் இருத்தி வைத்திருக்கிறது. 

இரு திரைப்படங்கள்

இரண்டு வாரங்களாக கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பார்த்து முடித்த திரைப்படங்கள் - Miracle in cell no.7 மற்றும் First they killed my father. முன்னது மென் கவிதையெனில் பின்னது நம் உணர்வுகளை உலுக்கிப் போடுகிறது. 

வரலாறும் ஒரு புனைவா?

தனஞ்சாய் – சினிமா ஒரு பார்வை

பொதுவாக ‘சயின்ஸ் இஸ் எ பிக்ஷன்’ என்று சொல்வார்கள். அதன் பொருள் அறிவியல் உலகில் எந்த சமன்பாட்டையும் தவறென்று நிரூபிக்கும் சாத்தியங்கள் பிற்காலத்தில் உருவாகலாம், அப்படி தவறு என்று நிரூபிக்கப்படும் வரை மட்டுமே எந்த விதியுமே இங்கு நிலைபெறும் என்ற நிகழ்தகவை (probability) கருத்தில் கொண்டே.

கூண்டு

சமீப வாரங்களில் வார இறுதிகளில் பார்க்கும் படங்கள் எல்லாம் நல்ல நல்ல திரைப்படமாக அமைந்து விடுவதில் நாலைந்து மேங்கோ ஐஸ்கிரீம்களை உள்ளே தள்ளியது போன்ற குளிர்ச்சி. அதே கண்கள், குற்றம் 23, கிளாஸ்மேட்ஸ் (மலையாளம்),  8*10 தஸ்வீர் (ஹிந்தி) என எல்லாமே மனதில் நிற்கும் படங்கள். அந்த  வரிசையில் மனதில் மிக அழுத்தமாக பதிந்து இரண்டு வாரங்களாக அந்த படத்தை பற்றியே திரும்ப திரும்ப நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால் இந்த பதிவு.